NIEUW REALISME
De open ideologie. De weg rechtdoor.
Het ontstaan
Nieuw Realisme begon niet als een idee. Het begon als een gevoel. Een wrijving. Een onrust die ik jarenlang met me meedroeg terwijl ik werkte in een wereld die meer over onze samenleving vertelt dan men soms lief heeft: de horeca.
Mijn naam is Danny Hallaert, en voor mij kwam Nieuw Realisme niet als inspiratie uit een boek of een academische theorie. Het kwam rechtstreeks uit de realiteit. Uit gesprekken met klanten, uit confrontaties, uit spanning, uit arbeid, uit fouten die ik maakte, uit verantwoordelijkheid die ik moest nemen, uit momenten waarop ik merkte dat de waarheid ergens verloren ging tussen systemen, regels en mensen die zich achter procedures verstopten.
Het begon toen ik inzag dat onze samenleving niet meer rust op waarheid, maar op interpretatie. Niet op feiten, maar op gevoel. Niet op eerlijkheid, maar op overtuigingen die zichzelf als waarheid presenteren. Dat besef wrong. En hoe meer ik keek, hoe duidelijker het werd.
De oude ideologieën, die ooit bedoeld waren om richting te geven, functioneren vandaag vooral als filters die de werkelijkheid vervormen. Ze werken met dogma's die geen rekening houden met de mens van nu. En de nieuwe stromingen, hoe modern ze ook klinken, vervallen vaak in hetzelfde: meningen die worden verkocht als feiten, emoties die worden vermomd als moraal, identiteit die wordt verward met waarheid.
Ik wilde geen nieuwe vlag maken, geen nieuw bord boven een politiek café. Wat ik wilde, was iets eenvoudig: terug naar eerlijkheid. Terug naar kijken. Terug naar feiten en menselijkheid. Terug naar openheid, zonder angst voor nuance. Terug naar de waarheid die er altijd is, los van interpretatie.
Daar is Nieuw Realisme geboren.
Waarom ik dit ben beginnen schrijven
Ik ben geen academicus. Ik ben geen traditionele filosoof. Ik ben een mens die jarenlang heeft gezien wat velen voelen maar niet benoemen: dat de maatschappij vastloopt omdat ze is gebouwd op laagjes interpretatie, niet op solide waarheid.
Elke keer wanneer ik iemand hoorde zeggen:
"Dat is jouw mening."
"Dat is jouw interpretatie."
"Dat voelt zo voor jou."
…terwijl het over feiten ging, wist ik: dit loopt mis.
Interpretatie mag bestaan — ze is zelfs noodzakelijk om mens te zijn — maar ze mag nooit de plaats innemen van waarheid. Zodra interpretatie belangrijker wordt dan feiten, ontstaat er chaos. Dan krijgen we beleid dat niet werkt, politiek die niet luistert, jeugd die verloren loopt, generaties die elkaar niet meer begrijpen, en burgers die het vertrouwen verliezen.
Mijn drang om Nieuw Realisme uit te werken kwam precies daaruit: uit de noodzaak om opnieuw onderscheid te maken tussen wat is en wat iemand ervan maakt.
Oude ideologieën en nieuwe stromingen
De oude ideologieën — socialisme, liberalisme, conservatisme, progressivisme — hebben hun verdiensten gehad. Maar vandaag functioneren ze vooral als kampen die elkaar bevechten. Ze vertrekken niet meer van waarheid, maar van overtuiging.
De nieuwe stromingen doen alsof ze bevrijdend zijn, maar rusten vaak op emotie, identiteitsdenken en snel wisselende moraal. Ook zij vertrekken niet van wat waar is, maar van wat voelt alsof het waar zou moeten zijn.
Beiden — oude en nieuwe — delen één fout:
ze verwarren interpretatie met waarheid.
Nieuw Realisme is precies het antwoord op die fout. Niet door een nieuw kamp te creëren, maar door het kader zelf te veranderen. Door te zeggen: waarheid staat boven kamp. Waarheid staat boven gevoel. Waarheid staat boven ideologie.
En dat is geen koude waarheid, geen harde rationele lijn. Het is een menselijke waarheid die open is, eerlijk is, en die de mens niet reduceert tot stempels, groepen of slogans.
Wat Nieuw Realisme is
Nieuw Realisme is mijn poging — onze poging — om opnieuw te leren kijken. Niet door de wereld te forceren in schema's, maar door schema's los te laten. Het is een levenswijze, een manier van denken en een manier van zijn die vertrekt vanuit wat klopt.
Niet vanuit wat mooi klinkt.
Niet vanuit wat politiek handig is.
Niet vanuit wat moreel populair lijkt.
Het is een open ideologie (Aperta Ideologia), omdat de deuren nooit mogen sluiten. Zodra een ideologie zichzelf afsluit, sterft ze. Nieuw Realisme kiest voor ademruimte.
De vijf pijlers
Nieuw Realisme steunt op vijf pijlers die niet theoretisch zijn, maar bestaan uit menselijkheid en ervaring:
Waarheid
De basis. Feiten vóór interpretatie.
De redeneeruitkomst boven de emotie.
Verantwoordelijkheid
Niet om schuld op te leggen, maar om vrijheid mogelijk te maken.
Vrijheid
De ruimte die een mens nodig heeft om te bestaan.
Niet vrijblijvend, wel essentieel.
Passie
Wat mensen drijft. Wat leven geeft aan werk, relaties, keuzes en toekomst.
Liefde
Niet sentimenteel bedoeld, maar als de zachte kracht die hardheid in evenwicht houdt.
Deze vijf pijlers vormen niet een nieuw dogma, maar een kompas. Ze helpen mensen zich te oriënteren in een wereld die steeds verwarrender wordt.
De 5e Weg — het politieke luik
Wanneer je deze manier van denken toepast op de samenleving, ontstaat de 5e Weg. Geen links. Geen rechts. Geen midden. Geen antigeluid.
Maar rechtdoor.
De 5e Weg is het politieke antwoord van Nieuw Realisme:
— een staat die klein genoeg is om niet te verstikken
— sterk genoeg om te beschermen
— verstandig genoeg om zich niet met alles te bemoeien
— en moedig genoeg om waarheid boven ideologie te plaatsen
Politiek wordt dan geen theater, maar een dienst. Geen strijd, maar verantwoordelijkheid.
Waar Nieuw Realisme uiteindelijk over gaat
Nieuw Realisme is niet mijn eigendom, maar ik heb het wel zichtbaar gemaakt. Wat ik jaren zag en voelde, heb ik nu woorden gegeven. Niet omdat ik iemand wil overtuigen, maar omdat ik mensen wil openen. Omdat ik geloof dat eerlijkheid, waarheid en verantwoordelijkheid opnieuw de basis kunnen worden van een gezonde samenleving.
Mijn naam staat erop, maar het behoort toe aan iedereen die genoeg heeft van interpretaties die zich vermommen als feiten, dogma's die zich vermommen als realiteit, en ideologieën die zich vermommen als moraal.
Nieuw Realisme zegt: kijk opnieuw.
Niet zoals ideologie het wil, maar zoals de wereld is.
En dan wordt de weg vanzelf zichtbaar:
Niet links.
Niet rechts.
Maar rechtdoor.
Daar begint alles.